21:30 – 23:00 / Tent
Na tien jaar met de succesvolle rock cover band ‘Private Label’ getoerd te hebben langs alle krochten van de Nederlandse rockscene hield Ace (Joris voor intimi) het voor gezien. Een leven vol ‘Sex, Drugs en Rock and Roll’ kent ook een keerzijde. Je ziet je kinderen niet opgroeien, bent de eeuwige afwezige op familiefeestjes en de verschillende bijbehorende verslavingen beginnen zo langzamerhand z’n littekens te vertonen op je lichaam dat voor de spiegel steeds verder weg staat van de eens zo’n jonge god die je gewend was gestalte te geven. Kortom het was mooi geweest. De wegen van de gevierde basgitarist en de band scheidde uit pure noodzaak. Geen wrijving in de groep maar eenvoudig overlevingsdrang van een muzikant die tijdelijk een stapje terug moest doen.
Toen z’n bandmaat van weleer uit de succesvolle grunge coverband ‘Most Wanted’ belde of Ace wilde komen spelen in de nieuwe band ‘Wolfpack’ twijfelde hij geen moment. Het begon immers alweer een tijdje te kriebelen. Hij hield aanvankelijk nog een slag om de arm door de term ‘tijdelijk’ te gebruiken, maar al snel bleek het oude jongens krentenbrood met de destijds ogenschijnlijk doorgesnoven zanger Veli die in hun jonge succesvolle jaren als een apathische rockster het podium bestierde. Veli bleek geen spat veranderd en met een beetje fantasie en de juiste belichting zag hij er nog steeds als een wilde rocker uit. Zijn ietwat verlegen voorkomen stond nog steeds in schril contrast met z’n podium act van weleer. Samen waren ze goed voor honderd jaar Rock and Roll geschiedenis en er zijn nog steeds verhalen die het daglicht niet kunnen en/of zullen verdragen vanwege het beroepsgeheim die de gemiddelde rockband er op nahoudt.
Veli kan door z’n levensstijl van weleer al jaren geen teksten meer onthouden en heeft hierdoor de ´Sm-58` ingerolen voor zijn grote liefdes de Stratocaster en z’n Les Paul. Om toch het podium te kunnen blijven bestormen heeft hij deze band gevormd met Pim die een prima frontman in zich heeft en ook de zes snaar beroerd tijdens z’n vocalen. Er schijnen zelfs enige familiebanden aan het contact tussen beide te kleven maar die worden in het bevolkingsregister noch bevestigd dan wel ontkend. De geruchten dat de één de ander gitaarles heeft gegeven worden hardnekkig ontkend als zijnde fake nieuws! De twee kennen elkaar voornamelijk van de rijke Brabantse Rock-scene waarbij ze elkaar regelmatig bij een benzinestation troffen na een gig in het land.
Om de band compleet te maken treffen we op drums de jonge hond Joris die via tinder in de band gekomen schijnt te zijn. ‘Jou groupie kent mijn groupie enz..’. Hij speelt als een dolle en is veel te bescheiden voor z’n talent. Hij ziet er niet alleen uit als een jonge god hij is het ook. Een Rockgod! Nog geen lichamelijke tekenen van een jarenlange gewoonte middels een broodje bal met dubbel mayonaise en twee blikjes red bull na ieder optreden. Ook geen hersenbeschadiging door drank- en drugsmisbruik. Gewoon een muzikant zoals iedere rocker aan het begin van z’n carrière. In de muzikale zoektocht voordat Joris aan het heilige rockvuur had geroken, heeft hij een tijdje bij de originele K3 begeleidingsband gedrumd. Of er hier sprake is geweest van intiem contact met één of meerdere zangeressen is onbekend maar naar alle waarschijnlijkheid niet. Er schijnt een manager te bestaan die alle K3 meisjes voor zichzelf houdt. Managers zijn altijd gevaarlijk. Gaan ze er niet met het geld vandoor dan wel met het vrouwelijk schoon.
Ondanks de ongebruikelijke samenkomst van de muzikanten en de verschillende karakters vonden ze elkaar in de liefde voor (Rock-)muziek. Niet enkel jonge honden maar ook huilende wolven die een pakt gesloten hebben. Verwacht vooral geen drumcomputer met een sequencer door de PA. Geen blazerssectie die de gitaren overstemmen. Geen moderne sound die verzuipt in dure delay en reverb effecten. En vooral geen volkse klanken met een geluidsband die door een zanger met overgewicht al dan niet zuiver wordt vol gezongen. Dit is Wolfpack! Een nieuwe band met een eerlijke rocksound. Hard door het midden. Zoals het al decennia bedoeld is. Twee gitaren, schreeuwende vocalen en een strakke bas/drum combinatie. Geen dubbele schaar op het middenveld of andere technische hoogstandjes. Maar de bal het stadion uit als het moet. Opgestroopte mouwen en zweet tot aan de bilnaad. Tot ziens voor het podium. Waar bange schaapjes verslonden worden door de wolven en waar de gitaren het voor het zeggen hebben. Rock and Roll is niet dood. Kom maar kijken als je durft.
Website: www.wolfpack-rockband.nl